Υπάρχουν άνθρωποι που αν τους ρωτήσεις τι χρειάζονται περισσότερο αυτή την περίοδο, θα απαντήσουν σχεδόν χωρίς σκέψη:
«Λίγη ξεκούραση.»
Κι όμως, όταν αυτή η στιγμή έρθει, πολλοί δυσκολεύονται να τη ζήσουν.
Μπορεί να καθίσουν στον καναπέ, αλλά να συνεχίζουν να σκέφτονται τη δουλειά.
Μπορεί να βρίσκονται σε διακοπές, αλλά να αισθάνονται ότι «κάτι πρέπει να κάνουν».
Μπορεί να έχουν ελεύθερο χρόνο και παρ’ όλα αυτά να νιώθουν ενοχές επειδή δεν είναι παραγωγικοί.
Γιατί συμβαίνει αυτό;
Όταν η αξία μας συνδέεται με την παραγωγικότητα
Από μικρή ηλικία μαθαίνουμε ότι η προσπάθεια είναι σημαντική. Ότι η συνέπεια, η εργατικότητα και η υπευθυνότητα είναι στοιχεία που μας βοηθούν να εξελιχθούμε.
Αυτές οι αξίες είναι πολύτιμες.
Όταν όμως η παραγωγικότητα γίνεται ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο αξιολογούμε τον εαυτό μας, τότε κάθε στιγμή παύσης μπορεί να μοιάζει σαν χαμένος χρόνος.
Η ξεκούραση μετατρέπεται σε κάτι που πρέπει να «κερδίσουμε», αντί να θεωρείται μια φυσική ανάγκη.
Το σώμα γνωρίζει πριν από το μυαλό
Πολλές φορές το σώμα μάς προειδοποιεί πριν ακόμη το συνειδητοποιήσουμε.
Ένταση στους ώμους.
Δυσκολία στον ύπνο.
Ευερεθιστότητα.
Κόπωση που δεν περνά.
Δεν είναι απαραίτητα σημάδια αδυναμίας.
Συχνά είναι ο τρόπος με τον οποίο ο οργανισμός μάς υπενθυμίζει ότι χρειάζεται φροντίδα.
Η παύση δεν είναι πολυτέλεια
Συχνά πιστεύουμε ότι για να ξεκουραστούμε χρειάζονται διακοπές, ένα Σαββατοκύριακο μακριά ή πολλές ώρες ελεύθερου χρόνου.
Στην πραγματικότητα, η ξεκούραση μπορεί να ξεκινήσει πολύ πιο απλά.
Ένας περίπατος χωρίς κινητό.
Ένα βιβλίο.
Μια ήρεμη κουβέντα.
Μερικές βαθιές αναπνοές πριν ξεκινήσει η ημέρα.
Μικρές στιγμές που δημιουργούν χώρο μέσα στην καθημερινότητα.
Η ξεκούραση είναι σχέση με τον εαυτό μας
Δεν είναι απλώς η απουσία δραστηριότητας.
Είναι η επιλογή να αναγνωρίσουμε ότι κι εμείς έχουμε όρια.
Ότι δεν χρειάζεται να είμαστε διαθέσιμοι κάθε στιγμή.
Ότι η φροντίδα του εαυτού μας δεν μειώνει την αξία μας.
Την ενισχύει.
Κλείνοντας
Ίσως η πιο σημαντική ερώτηση να μην είναι:
«Πότε θα βρω χρόνο να ξεκουραστώ;»
Ίσως να είναι:
«Πώς μπορώ να επιτρέψω στον εαυτό μου να ξεκουραστεί χωρίς ενοχές;»
Η απάντηση δεν έρχεται πάντα αμέσως.
Αξίζει όμως να της δώσουμε χώρο.
